در یادبود اشکان سیگارچی نیما فریدونی روزی که اشکان رفت

در یادبود اشکان سیگارچی نیما فریدونی روزی که اشکان رفت

وقتی اشکان سیگارچی در تصادفی جان سپرد ، دلم پر از خاطرات سازش و خودش شد. یاد تمام خلوت ها و تمرینات و موسیقی ها و اجراهایمان افتادم . دست به قلم شدم و روی شعری از سهراب ، آنچه در دل گذشت را نوشتم و شد تصنیف سبز . 

نیما فریدونی . آذر ۱۳۹۵ . گلپایگان


از دریچه ی نگاهش ، اگر چه انسان مجموعه ای از مکاشفات روزمره بود، خود، وارستگی را در خویش روزمره کرده بود.

دور باد اگر با او از مرگ سخنی بگویم.

اویی که شگفتی زیستن بود و برایمان از دریچه های راستین زندگی ، هر از گاه و گاه و بی گاه حرفهای چکیده و رمزآلود گفته بود.

سازش ، نگاه عاشقانه ی آدمها و درختان و آبشار حقیقتی محزون و انتشار رنگین شی ء تپنده ای بود که در وقت خوشی آن را دل می نامید.

حاشا اگر جز از زندگی با او سخنی بگویم.

باهم خواندیم و سازِ ِمان را سالها با هم کوک می کردیم و لحظه های چندی همدل بودیم و از چکاد تا بیداد و تا جدایی ، مضرابْ مضراب ْ حرف زدیم و آنقدر خوب بود که زود ِ زود، سازش آسمانی شد.

آسمانی که شد ، دیگر حتا نشانی از ما نگرفت.

اشکان ِ ما ، اشکْ اشکْ گریاند ِمان.

من از گریه تا شکوه ِشادی با نیروی بی امانش ، جان می گرفتم.

صداش هست ، چه آن چه شور بود که مثل نور بود ،  چه آنچه ماهور که با دلش جور بود.

لبانش اگر چه جز به خنده باز نبود ، غوغاشْ ، محروم  ِ انکار بود.

در رقص بود و بی شک ، هر کدام از ما ، شبی نبود که در رقص از شورش در نیامده باشیم .

چکامه ی لحظه های پاک بود ، حرفش و سازش.

آنگه که آسمانی شد ، خواندم :

رخت ها را بکنیم

آب در یک قدمی است.

روشنی را بچشیم

شب یک دهکده را ، خواب یک آهو را

وزن کنیم.

رخت ها را بکنیم

دور باد اگر با او جز از زندگی سخنی بگویم .

نیما فریدونی

به یاد اشکان سیگارچی

روزی که از پیشمان رفت

دیدگاه‌ خود را بنویسید

سبد خرید
پیمایش به بالا