شایان شعله مدرس تنظیم و آهنگسازی آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی

۲+

شایان شعله مدرس تنظیم و آهنگسازی آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی


نمونه کار آهنگسازی شایان شعله مدرس تنظیم و آهنگسازی آموزشگاه موسیقی فریدونی.mp4


شایان شعله متولد: ۱۳۷۰/۱۱/۲

صدابرداری / تجهیزات فنی / کاردانی / دانشگاه دانشکده رسانه

خلاصه فعالیتها : شناخت اصول و مبانی صدابرداری و تجهیزات
صوتی به صورت حرفه ای و اکادمیک
صدابرداری / تنظیم موسیقی و اهنگسازی / دیپلم / دانشگاه مجتمع فنی تهران / ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲

صدای زندگی /هنر/طراحی /مدیریت برند صدای زندگی در حیطه صدا و تصویر / مدیر ارشد
خلاصه فعالیتها : برند صدای زندگی به جهت انجام فعالیت های هنری ایجاد شده که هم در فضای مجازی و هم در کلیه امور هنری در تخصص صدا اعم از آموزش ، اجرای برنامه های هنری ، برگزاری ورکشاپ و جشنواره هایتخصصی فعالیت دارد
آموزشگاه موسیقی آوای پارسی  مسئول استودیو و امور فنی و اجرایی / کارشناس / اسفند ۱۳۹۲ تا اسفند ۱۳۹۳
خلاصه فعالیتها : آموزش اهنگسازی ، مسئول امور صدا و اجرایی کنسرت ها و برنامه های هنری ، مشاوره
موسسه فرهنگی هنری هلال / روابط عمومی/ محتوا و رسانه
استودیو و تولید محتوا / کارشناس / فروردین ۱۳۹۳ تا اسفند ۱۳۹۵
خلاصه فعالیتها : تولید محتوا در حوزه فرهنگ اسلامی و مذهبی ، مشاوره در خصوص تولید و پخش محتوا در فضای مجازی ،
آموزش استودیو و تمام مطالب مرتبط – ۱۳۹۵
سوابق آموزشی
پروژه مستند حضرت مسلم / صدابردار / صدابردار استودیو و صدا گذار
پروژه‌ها
نرم‌افزار و دانش تخصصی
تنظیم موسیقی /  آهنگسازی / نوازندگی / زبان انگلیسی / شناخت تجهیزات صدا /
نرم افزار ها موسیقی /  تئوری موسیقی /  اسمبل سیستمهای کامپیوتری
دریافت عنوان جوان ترین صدابردار از سفارت فرانسه در ایران در مراسم تودیع سفیر فرانسه در ایران

هنر بداهه‌نوازی و بداهه‌پردازی موسیقی اصیل ایران مقاله‌ای از جواد ظل طاعت

۱+

برجسته‌ترین ویژگی انواع موسیقی سنتی و اصیلِ ایران، امکان و ضرورت بداهه نوازی و بداهه‌پردازی در آن‌هاست. بسیاری از موسیقی‌شناسان، نوازندگان موسیقی اصیلِ ایران را به دلیل بهره‌وری از بداهه‌پردازی، خالق نیز محسوب می کنند، به‌این معنی که بداهه‌پردازی، نوعی آفرینشِ خودبه‌خودی است و نوازنده را قادر می‌سازد در همان حال نواختن، تولید و عرضه کننده ی مکنونات قلبی خویش باشد. از همین روست که نواخته‌های نوازندگان بداهه‌پرداز، حتی اگر در مقام واحدی هم نواخته‌ باشند، از یک‌دیگر باز شناخته می‌شود. حتی اگر نوازنده‌ای واحد، مقام واحدی را دوبار بنوازد، نواخته‌های او یکسان و تکراری نخواهد بود.

مطالبِ یاد شده، از امتیازاتِ بداهه‌پردازی است که به استمرار، بر غنای موسیقی اصیل می‌افزاید و اجازه نمی‌دهد راکد و ملال آور شود، اما یک شرطِ اساسی و مهم در این بین وجود دارد و آنکه، نوازنده باید آن‌چنان به تبحر و کمال دست یافته باشد که تواناییِ بداهه‌پردازی به معنای واقعی را، داشته باشد. به معنایی دیگر، تنها چشم‌ها را بستن و سر را تکان دادن و محفوظات ذهنی را نواختن، به معنای بداهه‌پردازیی نیست، بلکه تنها تکرار آموخته های استاد و یا تقلید نواخته‌های دیگران است. بداهه‌پردازی، تنها از نوازنده‌ای بر می‌آید که به کمالِ هنری دست یافته و نیز اثری نو خلق کرده باشد.

در واقع بداهه نوازان، نوازندگان و اساتیدی هستند به کمال رسیده، و می‌توانند احساس و تکنیک را چنان در هم بیامیزند که جدا ساختن آن دو از هم میسر نباشد. از سوی دیگر بداهه‌نوازی آن‌ها اگر چه ریشه در سنت پیشین دارد ولی شیوه بیانش امروزی است؛ مانند بداهه‌نوازی‌های اساتید “جلیل شهناز”، “فرهنگ شریف”، “پرویز یاحقی”، “فرامرز پایور”، “حبیب الله بدیعی”، “محمدرضا لطفی” و…
گمان می رود که کم‌یابی بداهه‌پردازی واقعی در ایران ناشی از نظام آموزشی موسیقی سنتی باشد. در مکتب آموزشِ سنتی، عموماًً رابطه شاگرد و استاد به رابطه مرید و مراد تبدیل می‌شود. استاد از شاگرد توقع دارد در همه چیز، حتی در جزییات نواختن از او تقلید کند و شاگرد نیز از سوی دیگر نهایت افتخار خود را در پیروی دقیق از شیوه استاد می‌داند. این شیوه ی آموزش، راه را بر خلاقیت می‌بندد و مهارت‌ها همه، در خدمتِ بازتاب آن‌چه موجود است در می‌آید و طبیعی ست که در چنین وضعیتی دیگر سخن از بداهه‌نوازی، اعتبار خود را از دست می‌دهد.

خوش‌بختانه در جامعه موسیقی سنتی ایران از انبوه شاگردان قدیمی که خود، استادِ کامل شده‌اند، می‌توان به نمونه‌هایی اشاره کرد که به مقابله با این شیوه‌ی دست و پاگیر برخواسته‌اند و نواخته‌هایشان سرشار از لحظه‌های ناب خلاقه‌است. به امید آنکه شاگردان نسلِ سوم این اساتید، بتوانند نقشِ خود را در دریایِ بیکرانِ بداهه نوازی موسیقی اصیلِ ایران، ایفا کنند. آثار ناب بداهه نوازی، کم نیستند، اما سعی کردیم که چند اثر زیبا، دلچسب و دل لرزان از آسمان بی انتهای بداهه نوازی موسیقی اصیل ایران را خدمت شما همراهان گرامی، تقدیم نماییم.


بداهه‌نوازی در دستگاه سه‌گاه فرهنگ شریف تار.mp4


بداهه‌نوازی در آواز ابوعطا جلیل شهناز تار.mp4


بداهه‌نوازی در آواز ابوعطا محمد‌رضا لطفی تار.mp4

هاتف شرار مدرس آواز ایرانی و صدا‌سازی و تصنیف آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی

۲+

هاتف شرار

۱۳ بهمن ماه ۱۳۶۵
تهران

فعالیتهای هنری

۱۳۷۹- یادگیری دستگاه های موسیقی زیر نظر پدر، عباس اسلامی شرار

۱۳۸۰- آغاز یادگیری سنتور زیر نظر استاد محمود نیک نژاد

۱۳۸۰- پژوهش و مطالعه ی جدی و حرفه ای پیرامون تاریخ موسیقی ایرانی

۱۳۸۲-۸۴- پایه گزاری ستون موسیقی در اولین روزنامه ی نابینایان (ایران سپید) مصاحبه و گفتگو با هنرمندان پیشکسوت موسیقی

۱۳۸۴- آموزش دوره تکمیلی سنتور نزد استاد میلاد کیایی

۱۳۸۴- آموزش آواز و ردیفهای آواز ایرانی به مدت شش سال نزد استاد اکبر گلپایگانی

۱۳۸۴- برگزاری بزرگداشت زنده یاد کامران داروغه، نوازندهء کمانچه و ویلون

۱۳۸۵- برگزاری بزرگداشت استاد ناصر زرآبادی نوازنده ویلون

۱۳۸۵- برگزاری بزرگداشت استاد حبیب ا… بدیعی، استاد ویلون و آهنگساز

۱۳۸۶- برگزاری بزرگداشت استاد مصطفی گرگین زاده
نوازنده ترومپت و آهنگساز
همچنین یادمان مجید وفادار نوازندهء ویلون و آهنگساز مشهور ایرانی

۱۳۸۶ _ برگزاری بزرگداشت استاد ابراهیم سلمکی
نوازنده ویلون و سنتور

۱۳۸۶- برگزاری بزرگداشت استاد عباس تهرانی تاش
نوازندهء کلارینت (قره نی)

۱۳۸۶- تشکیل گروه موسیقی هاتف

۱۳۸۷- برگزاری اولین کنسرت موسیقی با آواز هاتف شرار
همراه با گروه موسیقی افتتاح
به سرپرستی سحاب تربتی

خرداد و آذر ۱۳۸۸
اجرای ۳ کنسرت موسیقی توسط گروه موسیقی هاتف
با آهنگسازی هاتف شرار

۱۳۸۹- دعوت به رادیو فرهنگ
در برنامه نیستان
به عنوان کارشناس مجری به مدت یک سال

خرداد و آذر ۱۳۸۹
برگزاری ۳کنسرت موسیقی ایرانی به سرپرستی هاتف شرار

اردیبهشت ۱۳۹۰
اجرای کنسرت موسیقی گروه هاتف

بهمن ۱۳۹۰
اجرای کنسرت هاتف شرار
همراه با انوشیروان روحانی

اردیبهشت۱۳۹۱
اجرای کنسرت موسیقی پاپ

بهمن ۱۳۹۱
اجرای کنسرت موسیقی ایرانی و محلی

۱۳۹۳- ضبط و انتشار اولین آلبوم موسیقی (چه می شد)

۱۳۹۴- همکاری مجدد با رادیو فرهنگ
به عنوان کارشناس مجری برنامهء نیستان

مهر ماه ۱۳۹۴
برگزاری کنسرت موسیقی ایرانی به مناسبت روز جهانی عصای سفید

۱۳۹۵ / ۹۶ _ ضبط آلبوم موسیقی پاپ سنتی (انگار نه انگار)

آرمن موسی خانیان مدرس نرم افزار آهنگسازی Ableton Live آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی

۲+

نمونه آهنگسازی و تنظیم آرمن موسی خانیان مدرس Ableton Live آموزشگاه موسیقی فریدونی.mp4

فصل اول – تنظیمات سیستم
۱- کارگاه صوتی دیجیتال چیست؟
۲- انتخاب ابزارهای مناسب و تنظیم کردن سیستم
فصل دوم – تنظیم نرم افزار و تنظیمات
۱- انجام تنظیمات صوتی
۲- انجام تنظیمات MIDI
۳- بهینه کردن عملکرد
فصل سوم – نمای سِشن
۱- ترتیب دهی غیرخطی در نمای Session
۲- آشنایی با پنجره نمای Session
۳- بررسی مرورگر Live
۴- لود کردن و پخش کلیپ ها
۵- جا به جا و کپی کردن کلیپ ها
۶- کار با خصوصیات کلیپ ها
۷- کار با Scene ها
فصل چهارم – فایل ها، کلیپ ها، پریست ها و مرورگر لایو
۱- استفاده از مرورگر
۲- جستجو و تست کلیپ ها و دستگاه ها
۳- کار با Set ها و پروژه های Live
۴- مدیریت فایل ها در Live
۵- استخراج کردن کلیپ ها و دستگاه ها
فصل پنجم – ضبط کردن میدی
۱- یک ساز نرم افزاری چیست؟
۲- آماده سازی جهت ضبط MIDI
۳- ضبط و Overdub کردن MIDI
۴- استفاده از یک کیبورد کامپیوتر برای وارد کردن MIDI
۵- استفاده از ابزار مداد برای وارد کردن نت های MIDI
۶- استفاده از دستگاه های MIDI ثالث و دارای چندین خروجی
فصل ششم – ویرایش میدی
۱- حرکت و زوم کردن در ویرایشگر MIDI
۲- پیکربندی شبکه ویرایشگر MIDI
۳- انتخاب و Quantize‌ کردن MIDI
۴- Quantize کردن با Groove ها
۵- ویرایش گام و طول نت ها
۶- ویرایش سرعت MIDI
فصل هفتم – ضبط صدا
۱- آماده سازی جهت ضبط صدا
۲- ضبط صدا
فصل هشتم – نمای ارنجمنت
۱- آشنایی با نمای Arrangement
۲- زوم کردن و اجرا در نمای Arrangement
۳- ضبط در نمای Arrangement
۴- ضبط از نمای Session به نمای Arrangement
۵- اضافه و استفاده کردن از Locator ها
۶- کپی، تکثیر و ویرایش کلیپ ها در نمای Arrangement
۷- کار مجدد روی کلیپ ها
فصل نهم – میکسر لایو
۱- آشنایی را میکسر
۲- استفاده از Send ها و Return ها
۳- ساخت Cue های هدفون
۴- گروه بندی ترک ها
فصل دهم – پردازش سیگنال
۱- کار با دستگاه های افکت
۲- آشنایی با EQ و فیلترها
۳- استفاده از Compressor ها و پردازنده های دینامیک
۴- ساخت افکت های جذاب با پردازش افکت تاخیر
۵- استفاده موثر از Reverb
۶- تنظیم کردن آسان افکت های Side Chain
فصل یازدهم – افکت های میدی
۱- ایجاد الگوهای ریتمیک با افکت Arpeggiator
۲- ساخت قطعه های پس زمینه با افکت های Chord‌ و Scale
فصل دوازدهم – کنترلرها
۱- Map کردن کلیدها با حالت Keymap
۲- Map‌ کردن کنترل های دستگاه به کیبورد MIDI
۳- استفاده از ویژگی Instant Mapping
فصل سیزدهم – انولوپ های اتوماسیون
۱- ضبط اتوماسیون به صورت Real-time
۲- کشیدن دستی اتوماسیون
۳- اتومات کردن کلیپ ها در نمای Session
۴- ویرایش اطلاعات اتوماسیون موجود
۵- استفاده از Fade ها برای پوشاندن صداهای اضافی
فصل چهاردهم – وارپ کردن صدا
۱- آشنایی با اصول اولیه Warp کردن
۲- ساخت کلیپ هایی که به نرمی Loop می شوند
۳- استفاده از ویژگی های Warp برای Quantize کردن صدا
فصل پانزدهم – استخراج کردن صدا
۱- استخراج کردن صدا از Live
۲- فریز کردن ترک ها
فصل شانزدهم – سازهای نرم افزاری
۱- بررسی Impulse
۲- استفاده از Impulse به عنوان یک ساز با چند خروجی
۳- استفاده موثر از پارامترهای ساز Impulse
۴- بررسی Simpler
۵- نرم کردن نقاط شروع و پایان در Simpler
۶- تغییر دادن پارامترهای Simpler
فصل هفدهم – رک های لایو
۱- آزاد کردن قدرت Rack های FX
۲- استفاده از Instrument Rack ها
۳- ساخت Rack های Drum
۴- کار با Macro های Rack
فصل هجدهم – مکس فور لایو
۱- معرفی Max for Live
۲- بررسی Mono Sequencer در Max for Live
فصل نوزدهم – کار با ویدئو
۱- کار با فایل های ویدئویی
فصل بیستم – آموزش ویژگی های جدید ایبلتون ۹.۵ و ۹.۶
۱- آپدیت Simpler: حالت Classic
۲- آپدیت Simpler: حالت One Shot
۳- آپدیت Simpler: حالت Slicing
۴- آپدیت Simpler: کنترل ها
۵- قابلیت Auto Filter
۶- Operator
۷- بررسی Link
۸- استفاده از Link‌ با برنامه های iPad و iPhone
فصل بیست و یکم – میکسر لایو
۱- آپدیت Simpler: حالت های Slice
۲- آپدیت Push: رنگ آمیزی ترک و کلیپ
۳- آپدیت Push: Drum Rack های دارای چندین سرعت
۴- آپدیت Push: مسیردهی و ضبط I/O
فصل بیست و دوم – نتیجه گیری
۱- گام های بعدی

سروش دارایی نوازنده و مدرس تنبک و اودو آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی

۲+

دونوازی تنبک و بوم‌پا (پرکاشن ایرانی) تنبک سروش دارایی بوم‌پا فرشید شُکری.wmv


بداهه نوازی تنبک در ریتم ۵:۸ توسط سروش دارایی مدرس آموزشگاه موسیقی فریدونی .wmv


برداشت آزاد از قطعه موج اثر استاد کیوان ساکت تار وحید دارایی تنبک سروش دارایی.wmv


سروش دارایی نوازنده و مدرس تنبک و اودو آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی.mp4


کنسرت سروش دارایی مدرس تنبک آموزشگاه موسیقی فریدونی۲.mp4


رنگ شور علی اکبر شهنازی کنسرت سروش دارایی مدرس تنبک آموزشگاه موسیقی فریدونی.mp4


کنسرت سروش دارایی مدرس تنبک آموزشگاه موسیقی فریدونی.mp4


سوابق و فعالیت هنری (موسیقی) سروش دارایی

متولد ۲۱/۱۱/۱۳۷۲ از شهر سمنان.

تحصیلات : کاردانی کامپیوتر (نرم افزار)-کارشناسی مدیریت بازرگانی.

تخصص و سوابق هنری : مدرس و نوازنده ساز تنبک و اودوُ.

شروع فعالیت هنری : درسال ۱۳۸۷ نزد اساتید داود دارایی-احمد امامی.

کلاسهای پیشرفته تنبک و اودوُ را در سال ۱۳۹۰ نزد استاد فربد یداللهی شروع کرده و تا به امروز از مطالب پربار ایشان بهره میبرد‌.

برگزاری کنسرت و اجراهای متعدد در غالب گروه و ارکستر در سالن های مختلف و صدا و سیمای استان سمنان از سال ۱۳۸۹.

از سال ۱۳۹۲ مشغول تدریس ساز تنبک و اودوُ در آموزشگاه ها و کانون پرورش فکری کودکان در شهر سمنان.

شرکت در مستر کلاس و کارگاه های اساتید بهمن رجبی-کامبیز گنجه ای-پژمان حدادی-فربد یداللهی.

هم اکنون افتخار شاگردی نزد استاد محمد شعبانی در ساز کونگا(پرکاشن) را دارد

روبرت بیگی جانی مدرس کیبورد و گیتار و آکاردئون

۲+

روبرت بیگی جانی متولد ۱۳۶۰ دیپلم حسابداری و کامپیوتر

از ۱۲ سالگی ساز کیبورد رو شروع کرده و از سن ۱۷ سالگی به صورت اصولی نزد استادان رافی رازمیک و استاد داریوش ویلن را یاد گرفت.

نزد آقای بهرنگ آزاده کمانچه به مدت کوتاه کار کرد.

نزد استاد وزریک منصوری آکاردئون را یاد گرفت.

۱۷ سال سابقه تدریس به صورت خصوصی

و در خانه فرهنگ های بعثت و تلاش آهنگسازی کرده است.

رهام رحیمی مدرس آواز پاپ و صدا سازی

۱+

آهنگ تقویم با صدای رهام رحیمی مدرس آواز پاپ آموزشگاه موسیقی فریدونی.mp4


سیلابس دروس در:
دوره های
۱. مقدماتی
۲. متوسطه
۳. پیشرفته

👈تست صدا
👈آشنایی با شاخص های صدا
👈روش های گرم کردن صدا پیش از آواز
👈اصول وقواعد صداسازی
👈آشنایی با فیزیک حنجره
👈شناخت مخرج های صدا
👈شناسایی سبک مناسب و منطبق با ساختار حنجره ها
👈کوک کردن صدا
👈تمرینات ورزشی تقویت دیافراگم
👈تمرینات فن بیان
👈روش های آواز خوانی با دو روش استیکاتو و لگاتو
👈شناخت تکنیک ها در آواز
👈ریتم خوانی
👈کوک خوانی
👈انواع تحریرها
👈آنالیز تحریرهای سبک ها
👈تکنیک های یافتن خروجی های صدا
👈تقویت حجم صدا
👈تقویت وسعت صدا
👈تقویت کوک صدا
👈تقویت رنگ اصلی صدا
👈تقویت احساس کلام
👈پالایش تخصصی صدا
👈فراگیری بداهه خوانی
👈فراگیری آنالیز و تحلیل صدا


👈فراگیری متدهای تدریس

فراگیریِ

آواز در سبک های غربی ، جاز ، بلوز ، راک ، پاپ نزد استاد فریدون فروغی
آواز در سبک کلاسیک را نزد استاد محمد نوری و سبک ایرانی در مکتب اصفهان نزد استاد حسین سرکوب

پیانو در محضر استاد روحانی و کیبورد خدمت استاد حلمی

به فینال رسیدن (دو بار ) در مسابقات جهانی آواز نکست پرشین استار
یک مرتبه در مسابقات سوپر استار
یک مرتبه در مسابقات صدا آزاد
و یک مرتبه در مسابقات گیتار شکسته
سابقه ی حدود ۲۰ سال تدریس
و سابقه همکاری با آموزشگاه های هیوا و نی نوا

مهدی وکیلی مدرس گیتار

۱+

سبک فینگر استایل و پرکاسیو مهدی وکیلی مدرس گیتار آموزشگاه موسیقی نیما فریدونی.mp4


مهدی وکیلی گیتار قطعه پرواز زنبور عسل . با گیتار بدون فرت و چشم بسته.mp4


مهدی وکیلی گیتار نواختن ریتم اکورد و ملودی همزمان با یک گیتار.mp4


مهدی وکیلی تار.mp4


مهدی وکیلی گیتار نواختن همزمان ریتم کورد و ملودی سبک پِرکاسیو .mp4


مهدی وکیلی گیتار.mp4


فعالیت و پژوهش در زمینه موسیقی علمی و دینامیک
بیش از ۱۰ سال سابقه تدریس
شاگرد استاد پورتراب در تئوری و آهنگسازی… آموزش آهنگسازی روی گیتار

عضو کانون مدرسین با درجه یک از خانه موسیقی
عضو انجمن مخترعین کشور

نوازنده لایو و استودیو تشکیلی بندهای تلفیقی ، گروه آشتی

((مبتکر سبک فیگر استایل یا پرکاسیو روی موسیقی پاپ ایرانی))

استاد داریوش صفوت مقاله ای از جواد ظل طاعت و فیلم سه‌تار نوازی در بیات اصفهان

۰

سه‌تار نوازی در مایه بیات اصفهان استاد داریوش صفوت.mp4


“استاد داریوش صفوت”
استاد “داریوش صفوت” علاوه بر اینکه نوازنده ای چیره دست و استادی برجسته بود، جایگاه ممتازی نیز در مدیریت و پژوهشِ موسیقی ایرانی داشت. او پایه گذار مکتبی در موسیقی ایرانی شد که نسلی متفاوت را تربیت کرد و جریانی نو به راه انداخت که پس از مدتی کاملاً بر جریان سنتیِ غالب، چیره شد. نوازندگان، آهنگسازان و خوانندگانی همچون “داود گنجهای”، “جلال ذوالفنون”، “محمدرضا لطفی”، “پرویز مشکاتیان”، “مجید کیانی”، “علیاکبر شکارچی”، “حسین علیزاده”، “داریوش طلایی”، “محمدعلی کیانینژاد”، “داریوش پیرنیاکان”، “نورالدین رضوی سروستانی”، “محمدعلی حدادیان”، “مرتضی اعیان”، مرحوم “عشقی” و “کامکارها” و دیگرانی که بعدها، صدرنشینان موسیقی ایرانی شدند، از همین مکتب برخاستند. حتی استاد “محمدرضا شجریان” هم، اگرچه از خوانندگانِ برنامه گلها بود، اما در همین مکتب و با پیوند خوردنِ با اهل و شاگردان این مکتب بود که آن شجریانی شد که اگر آواز ایرانی تاجی می داشت می باید بر سر او جای می گرفت. سالهای پایانی دهه ۴۰، زمانی که مرکز حفظ و اشاعه موسیقی در خیابان ناهید تهران توسط زنده یاد “صفوت” شروع بکار کرد، پایههای گونهای خاص، از موسیقی ایرانی گذاشته شد. هدف این مرکز، حفظ میراث موسیقی ردیفیِ دوره قاجار و اشاعه آن بود. به همین منظور دکتر “صفوت” به عنوان طراح این ایده، جمعی از استادانِ ردیفدان از جمله “سعید هرمزی”، “عبداالله خانِ دوامی”، “محمود کریمی”، “یوسف فروتن” و … را، به کمک استاد کامل “نورعلیخان برومند” به این مجموعه کشاند، تا به هنرآموزانِ جوانی که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران درس موسیقی میخواندند و علاقهمند به موسیقی ایرانی بودند، این گونه ی خاصِ موسیقی را آموزش دهند. گونهای که بعدها به “جنبش احیاء” در موسیقی ایرانی، مشهور شد. در این مرکز دستگاهها، گوشهها، ریزهکاریها و رموز موسیقی سنتی، به جوانان شیفته و با استعداد آموزش داده میشد. جوانانی که یا از دانشکدهی هنرهای زیبا در رشتهی موسیقی لیسانس داشتند یا در شرف لیسانس شدن بودند و در دانشکده، ردیفها را نزد شادروان “نورعلی برومند” و مرحوم “داریوش صفوت” فراگرفته بودند، در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی نزد آن دو و استادان دیگر این مرکز، به تکمیل و توسعهی دانش
موسیقی خود پرداختند. خیلی از هنرمندان معتقدند که تشکیل این مرکز، رنسانسی در موسیقی ایرانی ایجاد کرد و باعث شد، روند آموزش موسیقی ایرانی در جامعه به جریان بیفتد. موسیقیِ گلها که عمدتاً در دست شاگردان مکتب زنده یاد “ابوالحسن صبا” بود، هنری مجلس آرا و داعیه ای جز خود موسیقی و ویژگیهای آن، از بزم و شورانگیزی گرفته تا بیانِ عمق حزن و اندوه بشری نداشت. موسیقی گلها، موسیقی شوقِ وصل بود و اندوه هجران، اما “داریوش صفوت” با اینکه خود، از تربیت شدگان مکتب “صبا” بود، متفاوت از همشاگردیهای پیشین، می اندیشید و برای موسیقی رسالت قائل بود، موسیقی را تجلیگاه عرفان ایرانی می دانست و موسیقی گلها از دید او، انحراف از اصل و خالی از روحِ عرفانی موسیقی ایرانی بود. متصدیانِ گلها، موسیقی ایرانی را از کنجِ خانه ها و مجالس اعیان و صحنه هایی با تماشاگران محدود به جایگاه “موسیقی ملی” رسانده بودند که هم در محتوا و هم در شیوه اجرا، همخوان با اصول علمی موسیقی بود، ارکسترهایی بزرگ با نوازندگانی توانا و تکنوازانی صاحب سبک داشت، آهنگسازی و ترانه سرایی را در چارچوب موسیقی ایرانی به اوج رساند و موسیقی سنتی ایران را در مقیاس بین المللی، به جایگاهی رساند که دیگر نه به عنوان موسیقی فولکلور و محلی یک کشور، که در جایگاهی قابل قیاس با موسیقی فرا ملیِ غرب بتوان به آن اعتنا کرد. اما چنین دستاوردهایی از دید دکتر “داریوش صفوت”، انحرافی بود که می بایست موسیقی را از آن حفظ کرد. حفظ میراث موسیقی کشور و پاسداشتش در برابر انحراف و نابودی از دید دکتر “داریوش صفوت” این بود که موسیقی دوباره به همان ارکسترهای کوچکتری بازگردد که جز ساز ایرانی در آن نباشد، نوازندگان و تکنوازانش جز ردیف سنتی و آن هم، بدون هیچ دخل و تصرف و آرایه و پیرایه ای در سختگیرانه ترین و تنگترین چارچوب ممکن و با شیوه ای خالی از هر گونه »شیرین نوازی« ننوازند، آهنگسازی اش از قالبهای سنتیِ پیش درآمد و رِنگ و چهارمضراب و ترانه، آن هم به همان شیوه های قدیمی فراتر نرود. مرکز حفظ و اشاعه که فقط حفظ می کرد و از اشاعه می پرهیزید، به مرور به پایگاه سنت گرایانی تبدیل شد که هیچ گونه دگرگونی و نوآوری را در مجموعه ردیف یا شیوه نواختن آن نمی پذیرفتند. مرکز حفظ و اشاعه با این همه در مجموع، سودمندی هایی نیز داشت که ثبت و ضبط ردیف های در سینه مانده موسیقیدانان کهنسال و پرورشِ شاگردانِ جوان، از جمله ی
آنهاست. از مرکز حفظ و اشاعه، جوانانِ پرورش یافته ی با استعدادی بیرون آمدند که امروز از سرآمدان موسیقی ایران به شمار می روند. “داریوش صفوت” امتیازاتی داشت که جناح رقیب از آن بی بهره بود. در دورانی که برخی از بزرگترین نوازندگان حتی نت خوانی نمی دانستند و موسیقیدانان سنتی یا این هنر را به همان شیوه قدیمی سینه به سینه آموخته یا در نهایت، دانش آموخته هنرستانهای عالی و ملی بودند، او در فرانسه موسیقی ایرانی تدریس کرده و موسیقی علمی آموخته بود. غربیانی که به دنبال پژوهش در موسیقی ایرانی بودند، دکتر “صفوت” را می شناختند و نماینده موسیقی ایرانی می دانستند و نه نوازندگان و آهنگسازان صاحب سبکی را که هم از او چیره دست تر بودند و هم انبوهی اثر به یادماندنی آفریده بودند. زنده یاد دکتر “صفوت” تمام عمر خود را یا آموخت یا آموزاند. پیش از انقلاب، علاوه بر تدریس در هنرستان ها و هنرکده های داخلی، از سوی مرکز مطالعات موسیقی شرقی در پاریس نیز به همکاری دعوت شد. پس از مرگ “صبا” به فرانسه رفت و پنج سالی در آن دیار ماند، هم دکترای حقوق گرفت و هم با همیاری “نلی کارن”، شرق شناس فرانسوی، کتابی در زمینه موسیقی سنتی ایران انتشار داد. دکتر صفوت که یکی از سرسخت ترین نگاهبانان موسیقی سنتی ایران به شمار می رفت، در ۷ آذر سال ۱۳۰۷ در شیراز به دنیا آمد و در ۲۷ فروردین ۱۳۹۲ در کرج بدرود حیات گفت. روحش شاد و یادش گرامی منبع: -امیر رستاق روزنامهنگار حوزه فرهنگ و محمود خوشنام پژوهشگر موسیقی-وبسایت بی بی سی

امیر هوشنگ ابتهاج . مقاله ای از جواد ظل طاعت

۱+

“استاد هوشنگ ظریف”

با سپاس از جعفر جوانی برای ارسال این مقاله 


امیر هوشنگ ابتهاج”
برنامه گلها، نقطه عطفی در تاریخِ فرهنگ و ادب پارسی به شمار می رود که در شناساندن ارزش
والایِ شعر و شاعران و موسیقی و موسیقی دانان به جامعه ایرانی، تاثیری سترگ داشته است. تا آن زمان به دلیل حساسیتهای دینی- اجتماعیِ حاکم بر جامعه در مقابل شعر و آهنگ و موسیقی، این هنر در خفا و پشت درهای بسته تمرین می شد. حتی هنگامی هم که موسیقی در مناسبت های خاص در ملا عام نواخته و اجرا می شد، موسیقی دانان را هم شان و هم مرتبۀ مطربان می دانستند و کسی به ارزش و جایگاه هنری آنان واقف نبود. برنامه گلها، با بهبود منزلت اجتماعی اهل موسیقی، که تا آنزمان به عنوان “مطرب” تحقیر می شدند، پذیرفتن خوانندگان زن که تا آن زمان به سختی در زمره هنرمند محسوب می شدند، معرفی شاعران زنِ تاریخِ ایران که در محافل عمومی معمول نبود و بردن شعر و ترانه به خانه ها ی ایرانیان که با رادیو ممکن شد و در جامعه آنروز که اکثراً بیسواد بودند، تاثیری ژرف گذاشت، علاوه بر همه اینها، باعث تحولی ویژه در موسیقی ایرانی شد. و باعث ظهور انقلابی نو-کلاسیک میان موسیقی دانان نیز گشت که در طی آن بسیاری از شعرهای مشهور شاعرانِ عهد قاجار، همچون “عارف قزوینی”، “شیدا” و “درویش خان”، بازبینی و توسط هنرمندانِ تازه، دوباره اجرا شد. این برنامه ها همچنین منجر به کشف دوباره ژانرهای اصیل موسیقی ایرانی شد. اولین برنامه گلهای رادیو ایران در سال ۱۳۳۵ به ابتکار زنده یاد “داوود پیرنیا” به مدت ده دقیقه و با همکاری هنرمندان “احمد عبادی”، “علی تجویدی” و “عبدالعلی وزیری” ضبط و پخش شد. تا سال ۱۳۴۶ که “پیرنیا” با رادیو خداحافظی کرد، مجموعاً بیش از ۱۶۰۰ برنامه با نامهای “گلهای رنگارنگ”، “گلهای صحرایی”،” گلهای جاویدان”، “یک شاخه گل” و”برگ سبز” ادامه داشت و یکی از پر طرفدار ترین برنامه های موسیقی آن زمان بود.
پس از “پیرنیا”، مرحوم “رهی معیری”، “محمد میرنقیبی” سرپرستی برنامه گلها را به عهده گرفتند. برنامه گلها که سال ها زیر نظر “داوود پیرنیا” با آن حساسیت های خاصش، اداره شده بود و شاخه های مختلف پیدا کرده بود، پس از کناره گیری او چند سالی سرپرستی های موقت پیدا کرد تا نوبت
به سایه رسید که از همان آغاز با ایده های ابتکاری به میدان آمد. “هوشنگ ابتهاج” – ه. الف. سایه – از سال ۱۳۵۱، سرپرستی برنامه گلهای رادیو ایران را رسماً بر عهده گرفت و دو سال پس از آن، ریاست شورای موسیقی رادیو نیز به او واگذار شد. او نیروهای جوان تر نوآوری را نیز وارد گلها کرد و سازگار با آن، نام برنامه را گلهای تازه نهاد و نیز گلچین هفته که از ابداعات ایشان است، چندی بعد به وجود آمد و همپای عرضه شعر کهن، به شاعران نو نیز مجال جلوه گری می داد، همان طور که در کنار استادان موسیقی سنتی از ساخته ها و نواخته های نوآوران سنتی نیز بهره می گرفت. در خاطرات “هوشنگ ابتهاج”، میزان صحبتهایی که در فصل موسیقی و موسیقیدانان به میان آمده اگر بیشتر از فصل شعر و شاعران نباشد کمتر از آن نیست. “سایه” با نخبگان موسیقی سنتی دوستی نزدیک داشت، با “کسایی”، “بنان”، “شهناز”، “معروفی” و از جوان ترها با “محمدرضا لطفی”، “محمدرضا شجریان” و … به نظر “سایه” ساز “شهناز” پر از مطلب است، آفرینندگی در لحظه دارد و مضرابش همیشه خوش صداست، جمله بندی هایش فوق العاده است. “سایه” به لطفی هم عنایت ویژه دارد و معتقد است که او به موسیقی احترام می گذاشت. “سایه” با موسیقی ایرانی بیش از آشنایی، موانست دارد، بهتر بگوئیم بر آن اشراف دارد. از خردسالی باآندمخوربودهوچموخمآنراخوبمیشناسد.اوحتیبهگفتهخودشازموسیقیبهشعر رسیده است. آوازهای “بنان” و “دلکش” و “ادیب” را از رادیو گوش می کرده و با همان یک بار شنیدنهمهراموبهموازحفظمیشدهوبهخانهکهمیرسیدهآنهارابرایخودتکرارمیکرده است. مجموعه آوازهای “قمر” را نیز از بر داشته و می گوید حالا هم همیشه در حال زمزمه کردن است و تقریبا لحظه ای نیست که آرام بماند! چنین انس و الفت دیرپایی با موسیقی بدیهی است که او را در گزینش وزن ها، چیدمان واژه ها و پیوند شعر و موسیقی توانایی ویژه بخشیده است. و این توانایی نه تنها در شعر که در ترانه سرایی های او نیز خود رانشان می دهد. در میان اندک آهنگ هایی که “سایه” بر آن ها متن نهاده، یکی از نظر والایی از بقیه متمایز است. ترانه ای است به نام “سرگشته” که سرگشتگی شاعر و جاذبه فراگیر همان “پری”ِ آرمانی را به روشن ترین وجه ممکن باز می تاباند. از قضا آهنگ ترانه را مرحوم “همایون خرم”، در دستگاه همایون نوشته که در روایات قدیمی از جمله دستگاههای “دلربا و سحر انگیز”
توصیف شده است و با عشق آرمانی سازگاری دارد. سحرِ همایون، افسون پری را دو چندان می کند. مردم نیز ترانه را نه با نام “سرگشته” که با عنوان ای پری کجایی؟ می شناسند، که پرسش شبانه روزی شاعر و ترجیع بند گلایه اوست. در زمان زنده “یاد پیرنیا”، خواننده هایی در رادیو برنامه اجرا می کردند که سبک خاص خودشان را داشتند. مثلا بانو “دلکش” سبک خاص خودش را داشت، اما هیچگاه از صدای او در برنامه ای مثل گلها استفاده نشد، چون مرحوم “پیرنیا” صداهای خاصی را انتخاب می کرد که حال و هوای مورد نظرش را داشتند. البته این نکته را هم باید یادآور شد که “داوود پیرنیا” پیش از آنکه برنامه گلها را راه اندازی کند، با پیانو و ویولن آشنا بود و ذوق و شوق هنری خاصی داشت. همین ذوق هنری باعث می شد او کسانی را انتخاب کند که جزو بهترین های آن زمان باشند. ارکستر برنامه گلها زیرنظر “جواد معروفی” و “روح االله خالقی”، فعالیت می کرد و نوازنده هایش نیز یا نوازنده های فرهنگ و هنر بودند یا ارکستر سمفونیک تهران. از طرف دیگر تکنوازانی هم که آوازها را همراهی می کردند همه از نوازندگان چیره دست آن زمان بودند چون تکنوازی، خلاقیت و تبحر خاصی می خواست که هر کس از عهده آن بر نمی آمد. سولیست های برنامه گلها در آن دوران هم هر کدام سبک خاص و خلاقیت موسیقایی منحصر به خودشان را داشتند. به هر حال ذوق سرشار و سلیقه خاص “داوود پیرنیا” در انتخاب نوازندگان، خواننده ها و حتی گوینده های برنامه گلها باعث موفقیت این برنامه در بین مردم شد. اما بسیاری از منتقدین امر موسیقی و هنرمندان آن دوران، معتقدند با روی کار آمدن جناب آقای “هوشنگ ابتهاج” به عنوان مدیر این برنامه و شکل گیری »گلهای تازه« این برنامه ها افت کرد. به خصوص که اکثر هنرمندان بنام آن دوران از جمله استاد “پرویز یاحقی” همکاری خود را با این برنامه قطع کردند. استاد “فرهنگ شریف” در مصاحبه ای در این خصوص گفته اند که: )) “پرویز” تا حدودی پرخاشگر بود و گویا یک روز که او به رادیو رفته بود، آقای “هوشنگ ابتهاج” ساعتش را نگاه می کند و می گوید: “شما نیم ساعت دیر رسیده اید” پرویز هم ناراحت می شود و می گوید: »شما اصلااطلاعی از موسیقی دارید که این حرف را می زنید؟ من به شما اجازه نمی دهم که با من این گونه صحبت کنید. گویا با هم گلاویز می شوند و “ایرج” آنها را جدا می کند. بعدها اکثر نوازنده
هایی که در برنامه گلها ساز می زدند به همین دلایل و مسائل دیگر از برنامه گلها فاصله گرفتند. من هم جزو همین هنرمندان بودم. اتفاقا چند سال پیش آقای ابتهاج را دیدم و به او گفتم که شما به موسیقی خیانت کردید، چون همه ما در آن زمان در بهترین شرایط نوازندگی بودیم اما شما کاری کردید که ما خانه نشین شویم و با آنکه حقوق ما را می دادید، نمی گذاشتید برنامه ای ضبط کنیم. همه ما در آن زمان در اوج جوانی و خلاقیت نوازندگی بودیم. به ایشان گفتم ای کاش برنامه ها را ضبط می کردید اما پخش نمی کردید. باور کنید در آن سال ها به واسطه بداهه نوازی هر کدام از ما آثاری می توانست ضبط شود که امروزه جزو میراث موسیقی ما به شمار روند اما متاسفانه با این نحوه برخورد و سوء مدیریت از بین رفته اند.(( با روی کار آمدن “هوشنگ ابتهاج” و یک کاسه شدن برنامه های مختلف گلها در قالب برنامه ای با عنوان گلهای تازه و نیز تفکر بازگشت به سنت های دوران قاجار بسیاری از نوازنده ها، خواه ناخواه از فعالیت رادیویی کناره گیری کردند. زمانی که “داوود پیرنیا” مدیریت برنامه گلها را برعهده گرفت، نوازنده ها و خوانندگان خوبی را برای حضور در این برنامه انتخاب کرد، موسیقی ایرانی بعد از کناره گیری نوازنده های گلها، کمی یکنواخت تر شد. طبعاً هر هنرجویی باید ردیف های مختلف و گوشه های موسیقی را بشناسد و بداند که چطور از یک گوشه به گوشه دیگر برود، اما در این میان خلاقیت از همه چیز مهم تر است. فرضاً اگر قرار باشد نوازنده ای »نوا« اجرا کند می تواند از » دستگاه شور« شروع کند و بعد به »نوا« برود. ابتکارات اینچنینی صرفاً با یادگیری ردیف میسر نمی شود. “بابک بختیاری” نوازنده و از شاگردان استاد “پرویز یاحقی” نیز، در مصاحبه ای با روزنامه اعتماد گفته است: )) گویا زمانی که استاد “یاحقی” با “هوشنگ ابتهاج” گلاویز می شود، به او می گوید: »پسر مشیرالدوله به من نمی گفت دیر یا زود می آیی حالا شما به من می گویید چرا دیر آمده ام؟« همین مساله باعث می شود آقای “یاحقی” از برنامه گلها قهر کند. اگر دقت کرده باشید در برنامه های »گلهای تازه« هم آثار بسیار کمی از “پرویز یاحقی” و “فرهنگ شریف” موجود است. به هر حال آقای “ابتهاج”، زنده یاد “محمدرضا لطفی” را پیدا کرده بود که مثل مرحوم “میرزا حسینقلی” تار می زد یا بانو “هنگامه اخوان” را به عنوان کسی که مثل زنده یاد بانو “قمرالملوک وزیری” می خواند، به رادیو دعوت کرده بود. البته منتقدان زیادی هم در آن دوران می گفتند این سبک موسیقی
در بستر زمانی الان نمی گنجد اما تصور می کنم آقای “ابتهاج” با این نگاه می خواست به نوعی با نسل “پرویز یاحقی” و “فرهنگ شریف” و برنامه »گلها« ی دوران پیرنیا رقابت کند. به همین دلیل هم هیچ وقت آن میراثی که “پیرنیا” از خودش باقی گذاشت و بعد از آن “رهی معیری”، “پژمان بختیاری” و “میرنقیبی” و “ابتهاج” آن را پی گرفتند، هیچ کدام مثل »گلها«ی زمان “داوود پیرنیا” نشد. اگر دقت کرده باشید هم کیفیت آوازها به مراتب ضعیف تر شدند و هم کیفیت آهنگسازی ها، چون در زمان “پیرنیا” مرحوم “بنان” و “ادیب خوانساری” سرپرست بخش آواز بودند و جوان ترها مثل “علی اکبر گلپایگانی” و… زیرنظر آنها آواز می خواندند و “بنان” و “ادیب خوانساری” روی آواز خواننده ها و ادای کلمات و تحریرهای شان نظارت داشتند تا درست و خلاقانه باشند. “داوود پیرنیا” به عقیده من با سیاست خاصی برنامه »گلها« را اداره می کرد.(( مرکز حفظ و اشاعه موسیقی در بدو تاسیس در مقابل دو دیدگاه اصلی در موسیقی ایرانی موضع داشت. اول شاگردان “کلنل وزیری” که به دنبال علمی کردن موسیقی ایرانی و تطبیق آن با ضوابط موسیقی کلاسیک غربی بودند. دوم شاگردان “ابوالحسن صبا” که قسمت اعظم موسیقی برنامه گلها در رادیو در زمان مرحوم “پیرنیا” مربوط به آثار این گروه بود. با این همه از سال ۱۳۵۱ که “هوشنگ ابتهاج” مسئولیت بخش موسیقی رادیو را قبول کرد، هر سه جریان در کنار هم حضور داشتند و برخلاف تصور خیلی ها که معتقدند با روی کار آمدن آقای “ابتهاج” نوازنده های گلها، کنار گذاشته شدند، در اصل آنها خودشان نخواستند که با آقای “ابتهاج” همکاری کنند، چون به نوعی هم او را در حد و اندازه مدیریت برنامه گلها نمی دیدند و هم اینکه او بخش هایی را که “پیرنیا” تحت عنوان »گلهای جاویدان«، »گلهای رنگارنگ«، »گلهای صحرایی« و… ساخته بود، یک کاسه کرده و اسم آن را »گلهای تازه« گذاشته بود. اکثر نوازنده های گلها با این تفکر مخالف بودند چون مثلاً در »گلهای جاویدان«، استاد “فرهنگ شریف” ۱۰ ، ۱۵ دقیقه تکنوازی تار داشت و بعد “لطفعلی صورتگر” متنی را به قلم خود درباره سنایی می خواند و او را به مردم معرفی می کرد. یا مثلا در برنامه”برگسبز”، “پرویزیاحقی”سولومیزدوبهغزلآوازکهمیرسید،استاد”شریف”و “علی اکبر خان گلپایگانی” ساز و آواز اجرا می کردند. هر کدام از این نوازنده ها و خواننده ها هم
بیانمختصبهخودشانراداشتندکهنهقبلازآنوجودداشتونهبعدازآنکسیبهآنلحن موسیقایی رسید..که این کار را برای “سایه” دوچندان سخت تر می کرد. نا گفته نماند که آمار برنامه ها نشان می دهد که از میان قدیمی تر ها “فرهنگ شریف”، “منصور صارمی” و “جلیل شهناز” به ترتیب با ۳۸، ۳۶و ۲۵ برنامه در صدر فهرست قرار دارند و از شاگردان ویلوننوازِ جوانِ “صبا”، “حبیباله بدیعی” با ۳۶ برنامه، “اسداله ملک” با ۲۳ برنامه، “همایون خرم” با ۲۲، “پرویز یاحقی” با ۲۱ برنامه حضور پررنگی در دور تازه گلها داشته اند. این در حالی است که “محمد رضا لطفی” در طی سه سال حضور در رادیو تنها در ۱۰ برنامه حاضر بوده و “حسین علیزاده” نیز احتمالا تنها یک یا دو قطعه ضبط کرده است. این آمار نشان می دهد که “ابتهاج” علیرغم اتهاماتی که به او می زنند به هیچ وجه در پی اعمال سلیقه شخصی نبوده است. اما نمی توان انکار نیز کرد که با انقلابی شدن فضا در سالهای پایانی دهه ۵۰ رویکرد “ابتهاج” به جوان تر هایی که بعدها با آنها کانون چاووش را تاسیس کرد جدی تر شد. “ابتهاج” خود در گفت و گویی تصریح کرده که قصدش در آن سالها برجسته کردن هنرمندانی چون “محمدرضا لطفی” بوده است. در میان آهنگسازانی نیز که بر روی غزلیات “سایه” آهنگ نهاده اند، به شمار اندک تری بر می خوریم که یکی دو تا از کارهایشان با توفیق نسبی همراه بوده است. گمان می رود بیشترین کارهای آهنگسازی روی غزلیات “سایه” به “محمد رضا لطفی” تعلق داشته باشد. یکی از کارهای خوب او “در کوچه سار شب” نام دارد. لطفی، شب تیره و تار و بی سپیده سایه را با دشتیِ غم انگیز سازگاری تعریف می کند و با افزودن خطابِ “عزیزانم” بر دامنه تاثیرگذاری شعر می افزاید.
منابع: – محمود خوشنام پژوهشگر موسیقی بی بی سی فارسی – روزنامه اعتماد، شماره ۳۱۸۶ به تاریخ ۹۳/۱۲/۲، صفحه ۱۰ – وب سایت فرادید هنر ۸ شهریور ۱۳۹۴